Ik heb een lijstje in mijn hoofd
van alles wat ik inslik
om rustig te blijven.
Zinnen.
Blikken.
Een lach die ik te vroeg gaf.
Een “geen probleem”
dat wel degelijk een probleem was.
Ik vouw het allemaal op
tot het in mij past.
En dan vraag ik mij af
waarom ik zo ben gaan knellen.