Wanneer een kind sterft, gaat alle aandacht vanzelf naar het verdriet van de ouders.

Valentijn is elk jaar hetzelfde spektakel. Etalages die roepen. Rozen die ineens een loonbrief kosten. Hartjes die overal plakken alsof liefde een sticker is die je gewoon op je leven kan kleven en klaar.

Gisteren zei mijn collega:“Alez, maar zeg nu eens echt eerlijk. Hoe komt het dat jij hier op het werk altijd zo simpel loopt en je toch zo goeie teksten kunt schrijven?”

Dagen worden rekbaar, nachten worden kort.

Ik ben geboren na Stijntje, mijn grote broer.Hij werd negen maanden oud en werd toen niet meer wakker. Wiegedood. Een woord dat te klein is voor wat het doet. Het klinkt bijna technisch, bijna netjes, alsof het in een dossier past. Maar in een gezin wordt het geen woord. Het wordt een laag. Een ondergrond. Iets dat in de muren gaat zitten.

Mensen gooien die twee vaak op één hoop, alsof ze hetzelfde betekenen. Alsof “alleen” automatisch verdrietig is, en alsof “gezelschap” automatisch alles oplost.