Er wordt mij soms gevraagd waarom ik schrijf over daders, en die vraag wordt zelden neutraal gesteld. Ze draagt vaak iets in zich dat lijkt op wantrouwen, alsof het kiezen van dat perspectief automatisch betekent dat je iets goedpraat, verzacht of probeert te rechtvaardigen wat in essentie niet te rechtvaardigen valt.

Er bestaat een versie van jou die niemand kent, en het vreemde is dat die versie vaak het meest echt is, terwijl ze tegelijk het minst zichtbaar blijft voor de buitenwereld. Het is niet de persoon die je toont wanneer je praat, niet degene die lacht op de juiste momenten of knikt wanneer het verwacht wordt, maar degene die stilvalt zodra de deur achter je dichtgaat en de ruimte eindelijk niet meer gevuld is met verwachtingen, blikken of kleine sociale verplichtingen die zich ongemerkt opstapelen doorheen een dag.

Wanneer een kind sterft, gaat alle aandacht vanzelf naar het verdriet van de ouders.

Valentijn is elk jaar hetzelfde spektakel. Etalages die roepen. Rozen die ineens een loonbrief kosten. Hartjes die overal plakken alsof liefde een sticker is die je gewoon op je leven kan kleven en klaar.

Gisteren zei mijn collega:“Alez, maar zeg nu eens echt eerlijk. Hoe komt het dat jij hier op het werk altijd zo simpel loopt en je toch zo goeie teksten kunt schrijven?”

Dagen worden rekbaar, nachten worden kort.