Gisteren zei mijn collega:“Alez, maar zeg nu eens echt eerlijk. Hoe komt het dat jij hier op het werk altijd zo simpel loopt en je toch zo goeie teksten kunt schrijven?”

Dagen worden rekbaar, nachten worden kort.

Ik ben geboren na Stijntje, mijn grote broer.Hij werd negen maanden oud en werd toen niet meer wakker. Wiegedood. Een woord dat te klein is voor wat het doet. Het klinkt bijna technisch, bijna netjes, alsof het in een dossier past. Maar in een gezin wordt het geen woord. Het wordt een laag. Een ondergrond. Iets dat in de muren gaat zitten.

Mensen gooien die twee vaak op één hoop, alsof ze hetzelfde betekenen. Alsof “alleen” automatisch verdrietig is, en alsof “gezelschap” automatisch alles oplost.

Er zijn zinnen die je bijna niet kan haten, omdat ze zo netjes verpakt zijn. Zinnen met zachte randen. Zinnen die klinken alsof ze in een kaartje staan dat je koopt bij een tankstation omdat je geen tijd had om echt na te denken.

Rouw is geen moment. Het is een taal die ge ineens moet leren spreken, zonder lessen, zonder handleiding, zonder iemand die zegt: “Zo doet ge dat juist.”