Soms ben ik zo moe
dat ik mezelf begin te roasten
om het draaglijk te houden.

Ik noem het “karakter”.
Ik noem het “sterk zijn”.
Ik noem het “het komt wel”.

Maar eigenlijk
ben ik gewoon iemand
die probeert te overleven 
met humor
als duct tape
op een barst.

Ik merkte het
aan jouw nabijheid
op dagen dat ik lichter was:
grapjes, gemak,
geen rimpel in de lucht.

Maar zodra ik zwaarder werd,
een vraag stelde
zonder strik eromheen,
verdween jij
in het druk-zijn.

Nu weet ik:
wie mij enkel kan vasthouden
als ik niets weeg,
heeft mij
nooit echt gedragen.

Mijn liefde
is niet gevaarlijk tot jij
te ver weg gaat staan.

Dan verandert ze.
Krijgt randen.
Krijgt tanden
die ik niet gevraagd heb.

Ik wil niet bijten.
Ik wil alleen
niet weer
degene zijn
met een leeg bed
en te veel
waarom.

Jarenlang
sprak ik mijn naam uit
alsof hij eerst toestemming moest krijgen.
Alsof ik moest voldoen
voor ik bestond.

Ik werd
wat nodig was:
sterk, stil, beschikbaar.
Tot ik vergat
hoe ik klonk
zonder maskers.

Nu leer ik opnieuw spreken.
Niet harder.
Niet kleiner.
Maar echt.

En langzaam
herken ik mezelf
terug in wie ik ben.

Mijn positieve energie
is geen bron.
Het is een lamp die ik aanzet
zodat anderen
hun sleutels vinden.

Soms sta ik zelf
in het donker,
hand nog op de schakelaar 
alsof licht pas telt
als iemand anders
het opmerkt.

Ik ben het type
dat glimlacht terwijl ze zinkt.
Niet uit humor,
maar omdat mascara
niet van drama houdt.

Mijn hoofd draait
meerdere programma’s tegelijk:
paniek,
plannen,
herinneren,
volhouden.

Rust?
Dat zijn die paar seconden
tussen twee
overlevingsmodi.

Als ik zeg “het gaat”,
bedoel ik:
het valt nog niet om.
En dat is, eerlijk?
Best een prestatie.

Het leven
blijft dingen gooien 
alsof ik een doelwit ben
en geen mens.

En ik lach.
Niet omdat het grappig is,
maar omdat huilen
te veel tijd kost
en ik
nog boodschappen moet doen.

Ik was gemakkelijk lief te hebben
zolang ik fluisterde,
me opvouwde
in grapjes, begrip,
en “het is oké”.

Je hield van de versie
die slikte zonder te spreken,
die bleef
terwijl ze allang vertrok
vanbinnen.

Maar dit is geen woede.
Dit is helderheid.
En ik ben geen rustplek meer
voor jouw gemak.

Ik hou van jou
alsof liefde iets is
dat ik telkens opnieuw
moet verdienen.

Alsof één stille avond genoeg is
om mij terug te duwen
naar vroeger.

Dus ik lees je.
Je toon.
Je timing.
De ruimte
tussen je woorden.

En soms haat ik mezelf
omdat ik van jou
een rechtbank maak.

Ik hou van jou.
En toch kijk ik soms
waar je voeten staan.

Niet omdat ik jou niet vertrouw 
maar omdat ik ooit viel
in iemands open ogen.

Mijn liefde is warm.
Maar ze draagt een alarm,
voor het geval
dat.

Vooraan: ik ben oké.
Achteraan: ik tel mijn adem om niet te breken.

Ik heb geleerd pijn te verpakken
in een toon die slikt als lucht:
met humor,
met “komt wel”,
met ogen die wegkijken voor het opvalt.

Maar wie dichtbij komt,
ziet misschien:

Sterk zijn
is niet geen pijn hebben.
Sterk zijn
is pijn hebben 
en toch blijven.

Jij kust mij
alsof ik elk moment kan verdwijnen.

En ik kus terug
alsof ik weet hoe snel liefde kan kantelen
zonder waarschuwing.

Wij zijn geen film.
Wij zijn twee mensen
met littekens
die soms spreken
zonder geluid.

Als ik eerlijk ben,
ben ik niet af.

Maar ik ben onderweg
zonder mezelf
te verloochenen.

En dat is misschien
het meest eerlijke
wat ik ooit
geleerd heb.

Ik blijf proberen.

Ook als ik moe ben.
Ook als ik twijfel.
Ook als ik bang ben.

Niet omdat ik koppig ben.
Maar omdat hoop
niet opgeeft.

Ik wil bij jou zijn
zonder mezelf te verliezen.

Maar ik ben ooit
mezelf kwijtgeraakt aan iemand
die mijn zachtheid
zag als toegang.

Dus ik blijf,
met één hand open,
en één hand aan de deurklink.

Niet om weg te lopen,
maar om mezelf
niet weer
achter te laten.

Mijn humor is niet licht.
Mijn humor is een kelder
met een klein lampje.

Ik lach op plekken
waar anderen stil worden,
omdat ik leerde
dat stilte
mij opeet.

Het leven heeft scherpe kanten.
En ik ook.
Dus we passen
helaas
perfect.

Mijn hoofd heeft te veel tabbladen open.
Eentje speelt paniekmuziek,
maar ik vind de bron niet.

Als ik even stil ben,
is dat geen drama.
Dat is mijn systeem
dat zichzelf redt.

Ik kom terug.
Alleen niet sneller
dan mijn zenuwstelsel toelaat.

Ik hou van jou
op een manier die niet soepel
uit de mond valt.

Geen rozen.
Eerder doornen
die blijven hangen in mijn handen.

Maar ik blijf.
Niet omdat het makkelijk is 
maar omdat jij
het nog steeds waard bent
als het schuurt.

Niemand ziet
hoe ik mezelf bij elkaar houd
met stille afspraken.

Niet huilen in de winkel.
Niet stilvallen in gesprekken.
Niet teveel voelen waar het niet mag.

Sterk zijn is soms gewoon:
mijn hart dragen alsof het staal is,
terwijl ik weet
hoe breekbaar het blijft.

Mijn kracht zit niet in luid zijn.
Ze zit in blijven staan
terwijl mijn knieën de grond overwegen.

Ik heb spieren gekweekt
van inslikken,
van doorlopen,
van "ik regel het wel".

En toch,
elke nacht
legt mijn lichaam mij neer
in de waarheid
die ik overdag
verberg.

Jij zegt niets.
En ik word creatief.

Ik bouw scenario’s 
jouw stiltes zijn bakstenen,
mijn angst het cement.

In mijn hoofd
ben jij al vertrokken
voor je opstaat.

En ik straf je
voor iets
dat je nog niet deed,
omdat ik ooit
te laat voelde
dat het misliep.

Ik ben de nette versie
van mijn storm 
de variant die niemand bang maakt.

Ik vouw mijn chaos op
tot blokjes in een agenda
met "komt goed" ernaast.

Maar tussen
twee ademhalingen in
hou ik mezelf vast,
om niet weg te drijven.

Ik ben een tussenversie geworden.
Niet kapot.
Niet heel.
Gewoon… tijdelijk.

Ik leef van taak naar taak,
van uur naar uur,
alsof tijd mij kan afronden.

Mensen noemen dat “sterk”.
Ik noem het:
niet meer voelen waar ik begin.

Ik vouw mezelf open
zoals je een oude map opent
stof in de lucht, papier dat fluistert
van lang verzwegen waarheden.
De bladzijden plakken
alsof herinneringen elkaar vasthouden
uit pure noodzaak.

Naam: bekend,
Gezicht: het soort dat blijft hangen in de ogen van vreemden.
Stem: kneedbaar als klei, vormt zich naar elke ruimte.
Handtekening: een dagelijks veranderend spoor, alsof ik mezelf telkens opnieuw herschrijf.

Ik schrijf enkel feiten.
De gevoelens
laat ik langs de randen lekken.
Dat heet objectiviteit.
Dat heet ook verdwijnen
zonder dat iemand het merkt.

Spraak: te keurig, vooral wanneer het pijn doet.
Reflex: glimlachen, een oud wapen tegen stille gevaren.
Slaap: licht, alsof ik waak over iets dat al lang verloren is.
Herinnering: vlijmscherp op details, mistig op wie ik daar was.

Ik blader door mezelf heen.
Er ontbreken stukken.
Iemand heeft pagina’s gescheurd
ik misschien
en mij geleerd te doen
alsof dat hoort.

Mogelijke motieven:
overleven.
niet storen.
lief blijven
om niet kwijt te raken wat veilig voelt.

Ik staar naar de foto vooraan:
ik ken haar.
Ik weet wie ze was.
Maar ik durf niet zweren
dat ik haar nog ben.

Conclusie:
ik ben niet weg.
Ik ben verstrooid geraakt,
als losse bladen
in een storm zonder richting.

Ik sluit het dossier.
Niet omdat het af is,
maar omdat ik voel
hoe dichtbij de waarheid trilt.

Ik herhaal gesprekken
tot ze anders aflopen.
Alsof ik met genoeg rondjes
het verleden kan herschrijven.

Ik heb een lijstje in mijn hoofd
van alles wat ik inslik
om rustig te blijven.

Zinnen.
Blikken.
Een lach die ik te vroeg gaf.
Een “geen probleem”
dat wel degelijk een probleem was.

Ik vouw het allemaal op
tot het in mij past.

En dan vraag ik mij af
waarom ik zo ben gaan knellen.

De buitenwereld is druk.
Mijn binnenwereld ook.
Maar alleen in mij
kan ik het volume regelen.

Je kan lachen
aan een volle tafel
en toch thuiskomen
met lege handen.

Het gaat beter.
En ik ben nog wantrouwig
tegen dat woord
alsof beter mij kan verlaten.

Ik leg mijn sleutel
op een andere plek.
Niet omdat het moet,
maar omdat ik mag veranderen.

Ik vertrouwde je

zoals je een leuning vertrouwt

in een trappenhal zonder licht.

Pas toen ik viel

merkte ik

hoe los je al zat. 

De kamer is koud, 

maar er zit nog warmte

op de plekken

waar jij ooit bestond.

Ik zoek je niet meer in geluid.

Ik vind je

in de pauzes tussen dingen, 

in het net-niet. 

Ik heb afscheid genomen, ja. 

Maar het was geen punt.

Het was een komma

die nooit ophoudt. 

Ik bewaar niet alles.

Alleen dat ene

waar mijn lijf rustiger van wordt

alsof jij even terugkomt

Ik doe alsof ik verder ben.
Ik werk. Ik lach. Ik antwoord netjes.

Maar mijn lichaam onthoudt
wat mijn mond niet mocht zeggen.
De plek waar het kantelde.
De seconde waarop ik wist
dat jij het wél begreep
en toch doorging.

Woede is geen vuur bij mij.
Het is een kool.
Onder alles.

Ik vergeet het niet.
Ik leer alleen
hoe ik het draag
zonder dat iemand het ziet.

Overgave is geen knik in mijn knieën.
Het is mijn vuisten die eindelijk open gaan.
Het is de adem die terug mag zakken naar mijn buik
zonder dat ik hem blijf opjagen met “nog even volhouden”.
Ik leg het gewicht neer alsof ik een jas uittrek
die niet van mij was.

En dan gebeurt er iets stil.
Niet zwakte, maar richting.
Ik stop met duwen tegen wat niet beweegt,
ik kies voor wat mij niet stukmaakt.
Overgave is geen verdwijnen,
het is blijven, maar dan zonder mezelf vast te klemmen.

Ik stap dit jaar binnen met mijn ogen open.
Ik ken de valkuilen, ik ken mijn hart,
ik ken de zinnen die mij kleiner maken
en ik ben ze beu.

Dus ik kies zachter voor mezelf
zonder het woord uit te spreken.
Ik kies voor vooruit.
En ik meen het.

Vandaag is de rand van het jaar,

waar je even kan stilstaan

zonder achterom te vallen.

Neem mee wat je sterker maakte,

laat los wat te zwaar werd,

en bewaar vooral dit:

 niet alles hoeft ineens anders

om toch beter te worden.

Morgen is geen wonder,

maar wel een kans. 

Ik heb geen woorden meer
voor hen.
Alleen stilte.
Niet de stilte van buigen,
maar die van iemand
die genoeg heeft gezien.

De walging is niet weg 
ze is kalm geworden,
gestold
in iets dat lijkt
op zekerheid.

Ik hoef niet langer te begrijpen
waarom.
Sommige mensen
leven zonder ruggengraat
en noemen dat
vrijheid.

Ze spreken
over eerlijkheid
met monden
die nog naar leugen smaken.

Ik sta daar
niet meer naast.
Ik adem erboven.
Hun lucht
is niet langer
de mijne.

Soms komt het einde

niet met een ruzie

maar met een fluitsignaal

dat alleen jij hoort.

De rest speelt door,

praat verder,

lacht gewoon.

Alleen jij weet

dat je vanaf dan

op een ander veld

moet leren lopen

Je ging een weg
waar geen kaarten voor bestaan,
vol scherpe stenen
en stilte
die niemand brak voor jou.

Toch bleef je lopen 
op blote voeten,
door weer en twijfel,
zonder de schouder
die je zo verdiende.

Elke stap
die je zette in de leegte
was een zaadje
van onverwoestbare kracht.

En wat je daar liet groeien,
in het donker,
draagt nu bloemen
die niemand
meer van je kan plukken.

Het pad dat jij bewandelt
is allesbehalve zacht.
Maar kijk 
hoe ver je bent gekomen,
zonder de steun
die je eigenlijk had verdiend.

Elke stap
gezet in stilte,
in eenzaamheid,
is het bewijs
van een kracht
die niemand
jou ooit nog
kan afnemen.

Er hangen woorden tussen ons 
onuitgesproken,
zacht als adem,
scherp als glas.
Ze breken pas
als één van ons
durft te ademen.

Tussen blikken
loopt een draad
die ooit liefde wilde zijn,
maar nu
te strak gespannen is
om nog te blijven.

Niemand merkt het.
Behalve de stilte,
die sindsdien
jouw naam draagt.

Niemand die weet
hoeveel jij al hebt gedragen 
hoe stil je vocht,
hoe vaak je brak,
zonder ooit echt te breken.

Je bouwde jezelf steeds weer op,
met handen vol vermoeidheid
en een hart
dat soms leeg aanvoelde.

Toch bleef je staan.
En dat
maakt jou
sterker
dan je denkt.

Altijd net als ik denk:
nu even rust,
stapt er iets nieuws naar binnen
met modder aan de zolen.

Ik heb geen pech.
Ik heb een abonnement.

En toch sta ik op,
alsof ik nog iets moet bewijzen
aan dat rare circus.

Zeg wat je wilt,
beschuldig me van alles.

Maar de kern is helder:
op de dag dat ik iemand nodig had,
was jij er niet.
Niet onderweg.
Niet vertraagd.
Gewoon
afwezig.

En jij bleef geloven
dat het geen keuze was
maar dat was het wel.

Daarom
is mijn boosheid
helderder
dan jouw geweten
ooit schoon zal zijn.

In mijn hoofd
is er geen avondspits.
Geen piek,
geen pauze
alleen eindeloos verkeer.

Herinneringen geven groen licht,
angst rijdt door rood,
schuld steekt over
zonder op of om te kijken.

En ergens staat een gedachte,
klein,
onzeker,
met een kartonnen bordje in de hand,
probeert ze orde te houden
in chaos
die haar niet ziet.

Soms
zet ik de motor stil
midden op het kruispunt,
sluit mijn ogen
en hoor voor het eerst
hoe stil
het eigenlijk zou kunnen zijn.