Soms is het niet jij
die mij raakt,
maar de versie van jou
die mijn hoofd bouwt uit gemiste seconden.
Wat als.
Wat als ik toen anders was geweest.
Wat als ik nu niet moest doen alsof.
Dat woord “wat”
is een kamer zonder deurklink.
Ik blijf er te lang staan.