Een wetsdokter krijgt het lichaam van een man die zichzelf zou hebben opgehangen in een oude loods. Voor de politie lijkt het een dossier met een strik errond: schulden, somberheid, een afscheidsbrief. Alleen zij voelt meteen dat “duidelijk” vaak een ander woord is voor “gemakkelijk”. In de stilte van de autopsiezaal ontdekt ze sporen die niet passen bij het proces-verbaal. Wat het lichaam mij vertelde is een psychologisch misdaadverhaal over kijken, opnieuw kijken, en de prijs die je betaalt als je de waarheid wél wilt zien.

Hoofdstuk 1: De eerste waarschuwing

Oudejaarsavond is gemaakt voor tweede kansen. Voor laatste kussen. Voor mensen die elkaar nog één keer willen geloven.Maar sommige liefdes tellen niet af naar middernacht. Ze tellen af naar bezit. En wat je bezit, laat je niet zomaar gaan.

Hij zegt dat hij niemand kwaad wilde doen. Dat hij alleen dichtbij genoeg wilde blijven om te kunnen ingrijpen als het misliep. Jarenlang is hij een onzichtbare schaduw achter één vrouw, overtuigd dat hij haar leven beter kent dan zijzelf. Tot iemand anders zijn aanwezigheid plots wél ziet.Altijd net buiten beeld is een beklemmend verhaal in de stijl van een true crime-getuigenis, recht uit het hoofd van een man die zichzelf nog altijd geen dader noemt.

Na een zware crash ligt Sara meters verder in de berm. Geen gordel. Uit de wagen geslingerd. De man die overleeft, beweert dat zij reed. Een wetsdokter wordt ter plaatse gestuurd voor de eerste vaststellingen en merkt meteen dat het verhaal te netjes is. Later, op de autopsietafel en via de verwondingen van de man, moet hij doen wat niemand anders kan: de waarheid reconstrueren zonder één enkel woord te geloven.

Een man zit een levenslange straf uit en vertelt in zijn eigen woorden hoe hij werd wie hij nu is: seriemoordenaar. Geen spectaculaire achtervolgingen, geen helden. Alleen de stem van iemand die ooit tussen ons rondliep, boodschappen deed, werkte, lachte, terwijl hij ondertussen zorgvuldig zijn volgende slachtoffer koos. “Het hoofd achter de feiten” is een beklemmende ik-monoloog over controle, macht en het moment waarop je jezelf definitief kwijtraakt.