Jarenlang
sprak ik mijn naam uit
alsof hij eerst toestemming moest krijgen.
Alsof ik moest voldoen
voor ik bestond.
Ik werd
wat nodig was:
sterk, stil, beschikbaar.
Tot ik vergat
hoe ik klonk
zonder maskers.
Nu leer ik opnieuw spreken.
Niet harder.
Niet kleiner.
Maar echt.
En langzaam
herken ik mezelf
terug in wie ik ben.