Valentijn is elk jaar hetzelfde spektakel. Etalages die roepen. Rozen die ineens een loonbrief kosten. Hartjes die overal plakken alsof liefde een sticker is die je gewoon op je leven kan kleven en klaar.
En als je single bent, is het soms alsof de wereld die dag één grote groepschat is waar jij per ongeluk niet in zit.
Maar ik wil iets zeggen dat niemand op een kaartje drukt.
Valentijn is geen examen. Geen deadline. Geen bewijsstuk.
Valentijn is een spiegel. En spiegels, daar heb je er twee soorten van: die met zacht licht in een paskamer, en die in je badkamer om 07:12, zonder medelijden. Vandaag is vaker die tweede.
Valentijn is een vergrootglas
Deze dag doet iets raars met tijd en gevoel. Het legt een vergrootglas op wat er al was.
Als je gelukkig bent, wordt het extra warm.
Als je twijfelt, wordt het extra luid.
Als je iemand mist, wordt het extra aanwezig.
En dat is niet jouw fout. Dat is de marketing van de menselijkheid: doen alsof iedereen dezelfde versie van liefde hoort te hebben, dezelfde planning, dezelfde foto, dezelfde “wij”.
Maar liefde is geen uniform. Liefde is een landschap. Sommige mensen wonen op een heuvel met zicht. Anderen zitten even in de vallei. En sommigen zijn onderweg met een rugzak vol lessen.
Single is geen wachtruimte
Single zijn wordt vaak behandeld alsof het een tussenstop is. Alsof je pas “volledig” bent wanneer er iemand naast je loopt, liefst met dezelfde pas, liefst met dezelfde toekomstplannen.
Ik geloof dat niet.
Single zijn is geen pauzeknop. Het is een leven. Met dagen die je zelf vormgeeft. Met keuzes die niemand voor jou maakt. Met een bed dat je niet hoeft te delen met iemand die je energie opvreet en dat “gewoon zijn” noemt.
Single zijn betekent soms ook: eindelijk horen hoe stil je kan worden als je niet meer moet vechten om begrepen te worden.
En ja, soms betekent het ook: iemand missen. Niet per se een ex, niet per se een specifiek persoon. Soms mis je gewoon het idee dat er iemand is die je hand pakt wanneer je hoofd te veel tabbladen open heeft.
Dat is menselijk. Dat is geen zwakte. Dat is bewijs dat je nog kan hechten.
Liefde met rafels
Ik geloof niet in liefde die alleen maar mooi is.
Ik geloof in liefde die eerlijk is.
De liefde waar ik in geloof is niet perfect gefilterd. Ze heeft rafels. Littekens. Gedachten die soms te snel van de trap vallen. Ze komt niet altijd met bloemen, soms met de zin: “Ik snap het niet helemaal, maar ik blijf.”
Liefde is ook: iemand die je niet probeert te repareren.
Iemand die je niet kleiner maakt om zichzelf groter te voelen.
Iemand die niet bang wordt van jouw diepte.
En als je vandaag niemand hebt die dat doet, dan wil ik iets heel concreets zeggen: je mag die rol ook zelf opnemen. Niet als cliché, maar als keuze.
Zelfliefde is niet elke dag rozenblaadjes en affirmaties. Zelfliefde is vaak gewoon: jezelf niet meer achterlaten.
De stille vormen van liefde
Valentijn heeft de neiging om liefde te herleiden tot één soort. Romantisch. Foto-waardig. In duo.
Maar liefde is zoveel breder.
Ze zit in kleine dingen die nauwelijks applaus krijgen.
In een vriendin die zonder veel woorden vraagt: “Heb je al gegeten?”
In iemand die jouw verhaal onthoudt.
In een collega die je even laat lachen wanneer je hoofd zwaar is.
In muziek die je net op tijd opvangt.
In een douche die langer duurt dan normaal, omdat je het nodig hebt.
In een kat die tegen je been schuurt alsof je wereld weer klopt.
Soms is dat de echte Valentijn: niet het grote gebaar, maar de verzameling van kleine bewijzen dat je niet alleen bent, ook niet als je alleen thuis bent.
Als liefde komt, laat ze haar schoenen uitdoen
Er is nog iets dat ik op Valentijn altijd wil herhalen, al vinden mensen dat soms “streng”.
Liefde die jou pijn doet, is geen liefde die je moet verdienen.
Liefde die jou laat twijfelen aan je waarde, is geen liefde die je moet “begrijpen”.
Liefde die jou klein houdt, is geen liefde, dat is controle met een strik errond.
Dus als liefde komt, laat ze haar schoenen uitdoen. Ze mag niet met modder door jouw grenzen lopen. Ze mag niet alles eisen en niks dragen. Ze mag niet binnenkomen alsof jouw huis vanzelf van haar is.
Liefde is welkom, maar niet ten koste van jou.
Wat ik jou wens vandaag
Als je vandaag met iemand bent, hoop ik dat het geen toneel is. Dat het veilig is. Dat je jezelf mag blijven terwijl je samen bent.
Als je vandaag alleen bent, hoop ik dat je dat niet als tekort voelt. Dat je jezelf niet meet met de lat van iemand anders. Dat je niet denkt dat jij “achterloopt”.
En als je vandaag net tussenin zit, half oké, half moe, half gemis, half hoop, dan is dat ook een volledige toestand. Je hoeft het niet mooier te maken dan het is.
Misschien is dat de enige echte Valentijnsbelofte:
dat je jezelf niet verlaat, zelfs niet op een dag waarop de wereld doet alsof liefde alleen telt als iemand anders het bevestigt.
Vandaag is geen bewijsdag.
Vandaag is een herinnering.
Je bent al een verhaal waard, ook zonder iemand naast je in de foto.