Overgave is geen knik in mijn knieën.
Het is mijn vuisten die eindelijk open gaan.
Het is de adem die terug mag zakken naar mijn buik
zonder dat ik hem blijf opjagen met “nog even volhouden”.
Ik leg het gewicht neer alsof ik een jas uittrek
die niet van mij was.
En dan gebeurt er iets stil.
Niet zwakte, maar richting.
Ik stop met duwen tegen wat niet beweegt,
ik kies voor wat mij niet stukmaakt.
Overgave is geen verdwijnen,
het is blijven, maar dan zonder mezelf vast te klemmen.