Ik doe alsof ik verder ben.
Ik werk. Ik lach. Ik antwoord netjes.
Maar mijn lichaam onthoudt
wat mijn mond niet mocht zeggen.
De plek waar het kantelde.
De seconde waarop ik wist
dat jij het wél begreep
en toch doorging.
Woede is geen vuur bij mij.
Het is een kool.
Onder alles.
Ik vergeet het niet.
Ik leer alleen
hoe ik het draag
zonder dat iemand het ziet.