Soms was jij het, hoofd, die mij het hardst tegenhield.
Niet de wereld.
Niet de mensen rond mij.
Jij.
Mijn eigen gedachten.
Mijn eigen stem.
En hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik besef dat ik misschien al jarenlang vooral heb gevochten tegen iets wat zich ín mij afspeelt, in plaats van daarbuiten.
Als je grootste tegenstander in jezelf woont
Er zijn zoveel momenten geweest waarop ik dacht:
Als ik meer steun had gehad, als anderen mij meer zouden zien, als de wereld wat zachter was, dan zou het makkelijker zijn.
Maar als ik eerlijk ben, waren er ook periodes waarin de buitenwereld eigenlijk niet eens zo hard duwde. Geen massale kritiek. Geen mensen die me openlijk tegenwerkten. En toch voelde ik mij geblokkeerd, klein, onzeker.
Die blokkade kwam vanbinnen.
Van die ene stem in mijn hoofd.
De stem die fluisterde dat ik niet goed genoeg was.
Niet goed genoeg om te proberen.
Niet goed genoeg om zichtbaar te zijn.
Niet goed genoeg om fouten te maken en toch te blijven.
Steeds opnieuw hoorde ik:
Het zal toch niet lukken.
Je gaat jezelf belachelijk maken.
Niemand gaat je echt zien. Niemand gaat het menen.
En omdat die stem klonk zoals ik, begon ik haar te geloven.
Hoe je hoofd je leven kleiner maakt
Die innerlijke stem is zelden luid.
Ze schreeuwt niet.
Ze fluistert.
Maar precies daarom komt ze zo ver.
Ze herhaalt eindeloos wat er misging.
Die ene zin die je verkeerd zei.
Dat moment waarop je misschien raar overkwam.
Die scene die je tien keer opnieuw afspeelt in je hoofd om te kijken waar je het anders had moeten doen.
Ze vervormt complimenten tot vragen.
Zei die persoon dat nu echt
of was het beleefdheid
of had hij er een verborgen bedoeling mee?
Ze vult elke stilte op met veronderstellingen.
Als iemand niet reageert, is het vast omdat jij iets fout deed.
Als iemand kortaf is, is het vast jouw schuld.
En voor je het weet, draag jij een hele wereld aan verzonnen verklaringen mee, die zwaarder wegen dan de waarheid zelf.
De leugens die klinken als logica
Die stem doet zich meestal niet voor als vijand, maar als gezond verstand.
Zij is het die zegt:
Rust nemen is lui.
“Nee” zeggen is egoïstisch.
Grenzen trekken is dramatisch.
Je bent pas iets waard als je alles perfect doet, zonder iemand tot last te zijn.
Klinkt streng, maar logisch.
Alsof ze jou helpt om een beter mens te zijn.
In werkelijkheid is het een gevangenis.
Je mag pas uitrusten als alles af is.
Je mag pas trots zijn als iedereen tevreden is.
Je mag pas bestaan als je niemand stoort, nooit tekortschiet en nergens een fout maakt.
En dat is simpelweg onmenselijk.
Het moment dat je doorhebt: mijn hoofd liegt soms
Er komt een punt waarop je begint te merken:
Wacht even. Dit klopt niet helemaal.
Je ziet dat je hoofd niet altijd objectief is.
Dat het soms overdrijft.
Dat het zwart wit schildert wat eigenlijk vol grijstinten zit.
Je hoofd houdt je klein om je zogezegd te beschermen.
Het fluistert:
Doe het maar niet, dan kan je ook niet falen.
Zeg maar niets, dan kan niemand je afwijzen.
Blijf maar op de achtergrond, dan kan niemand je pijn doen.
Het bedoelt het goed.
Echt.
Maar bescherming is iets anders dan opsluiting.
Er is een verschil tussen jezelf behoeden voor gevaar
en jezelf opsluiten in een leven dat zo veilig is
dat er eigenlijk niets echt meer geleefd wordt.
Niet alleen overleven, maar leven
Op een dag voel je:
Ik wil meer dan dit.
Ik wil niet alleen maar opstaan, functioneren, doen wat moet en weer gaan slapen.
Ik wil leven.
Ademen zonder toestemming.
Aanwezig zijn zonder me voor elke centimeter te excuseren.
Ik wil fouten maken en dat niet als een strafblad meedragen.
Ik wil iets proberen, ook als het mislukt.
Ik wil bestaan zonder elk detail van mezelf continu in vraag te stellen.
En precies daar begint groei.
Niet op het moment dat alles in je hoofd meewerkt,
maar op het moment dat je vooruitgaat
ondanks die tegenstribbelende stem.
Groeien terwijl je hoofd tegensputtert
Er zijn dagen waarop mijn hoofd nog steeds alles in twijfel trekt.
Het maakt chaos, gooit “wat als”-scenario’s op de stapel, denkt in uitersten, probeert me te overtuigen dat het veiliger is om terug te kruipen in oude patronen.
En toch ben ik gegroeid.
Niet dankzij mijn hoofd, maar ondanks de ruis.
Ik ben gegroeid op de momenten dat ik mild bleef voor mezelf, ook als ik het niet perfect deed.
Op de dagen dat ik rust nam terwijl die stem riep dat ik vast iets was vergeten.
Op de momenten dat ik toch “nee” zei, ook al dreunde het woord “egoïstisch” na in mijn achterhoofd.
Groei is niet altijd een heldhaftig moment.
Soms is het gewoon:
toch gaan slapen,
toch versturen,
toch verschijnen,
toch kiezen voor jezelf
terwijl je hoofd het er niet mee eens is.
Ik luister nog, maar ik geloof niet alles meer
Ik weet dat mijn hoofd het goed bedoelt.
Die stem is ontstaan uit ervaringen, uit pijn, uit teleurstellingen. Ze probeert me te beschermen tegen herhaling.
Maar de manier waarop is soms te hard, te klein, te beperkend.
Ik wil vrij zijn.
Vrij van de overtuiging dat ik eerst perfect moet zijn voor ik mag beginnen.
Vrij van de gedachte dat ik iedereen te allen tijde tevreden moet houden.
Vrij van de angst dat ik alleen maar liefde verdien als ik foutloos en gemakkelijk ben.
Dus ik doe iets nieuws.
Ik hoor mijn hoofd nog,
maar ik geloof het niet meer blind.
Ik check:
Is dit waar?
Helpt dit mij echt?
Of is dit gewoon oude angst in een nette zin verpakt?
En steeds vaker kies ik dan voor iets anders.
Voor vertrouwen in plaats van controle.
Voor ruimte in plaats van angst.
Voor mijn eigen stem in plaats van de automatische piloot in mijn hoofd.
Dit is groei
Groei is niet dat je hoofd plots stil is.
Groei is dat je niet meer alles aanneemt wat het zegt.
Groei is leren onderscheiden tussen bescherming en saboteren.
Tussen gezonde voorzichtigheid en verlammende angst.
Tussen jouw echte stem en de echo van vroeger.
Vandaag zeg ik:
Beste hoofd, ik hoor je.
Ik weet dat je mij wilt behoeden voor pijn.
Maar ik ben niet hier om alleen maar te overleven.
Ik ben hier om te leven.
En daar hoort bij dat ik soms risico neem, fouten maak, zichtbaar word, iets verkeerd zeg, mezelf toon zoals ik ben.
Dat is misschien doodeng voor jou.
Maar voor mij
is dat groei.