Soms vragen mensen: “Wie ben jij nu eigenlijk?”
Alsof dat één zin is. Alsof je het kan samenvatten zoals een product label: ingrediënten, houdbaarheid, gebruiksaanwijzing.
Maar ik ben geen etiket. Ik ben eerder een kast vol laden, en sommige schuiven gaan vanzelf open, en andere klemmen omdat er te veel achter zit. En toch, als ik eerlijk probeer te zijn, kan ik je wel meenemen langs de belangrijkste dingen. Niet om mij te verklaren. Wel om mij te tonen.
Ik ben iemand die veel ziet
Ik zie details. Niet de grote, Instagramwaardige momenten. Maar de kleine dingen die altijd blijven hangen.
Een blik die nét te lang blijft staan. Een stilte die te luid wordt. De manier waarop iemand zijn handen vasthoudt als hij doet alsof hij nergens last van heeft. Ik merk het op, en soms wou ik dat ik dat niet deed. Want wie veel ziet, draagt ook meer mee.
Dat maakt mij tegelijk sterk en moe. Sterk omdat ik mensen vaak sneller doorheb dan ze denken. Moe omdat je niet altijd wil voelen wat je allemaal oppikt.
Ik ben loyaal, soms tot het pijn doet
Mijn loyaliteit is niet de versie van “gezellig mee knikken”.
Mijn loyaliteit is de versie van blijven. Doorzetten. Zorgen. Denken aan iedereen. Het huishouden in je hoofd zetten alsof het een to do-lijst is die nooit af mag zijn.
Ik ben het type dat zich verantwoordelijk voelt nog vóór iemand het vraagt. En eerlijk, dat klinkt mooi, maar het heeft ook een prijs. Want als je altijd degene bent die opvangt, wie vangt jou dan op?
Ik leer nog steeds dat “nee” geen ruzie is. En dat grenzen niet egoïstisch zijn, maar noodzakelijk onderhoud. Zoals olie in een motor. Zonder dat loopt alles warm.
Ik ben een denker met een hoofd dat soms te veel lawaai maakt
In mij is het zelden stil. Mijn gedachten kunnen van “ik moet nog melk halen” naar “wat als ik dit altijd zo blijf doen” in één adem.
Ik analyseer. Ik weeg af. Ik herschrijf gesprekken achteraf alsof ik de scène nog kan repareren. En dat maakt dat ik soms heel rationeel overkom, terwijl er onder die laag eigenlijk gewoon veel gevoel zit dat geen uitweg vindt.
Mijn hoofd is een ruimte waar het licht te fel kan zijn. Maar tegelijk is het ook de plek waar ik dingen maak. Waar woorden ontstaan. Waar ik mijzelf terugvindt, al is het soms tussen de rommel.
Ik ben zacht, maar niet breekbaar
Ik kan mild zijn. Zorgzaam. Begripvol.
Maar dat betekent niet dat ik geen ruggengraat heb.
Ik heb geleerd dat zachtheid niet hetzelfde is als jezelf weggeven. Ik heb geleerd dat je niet moet schreeuwen om sterk te zijn. Sterkte kan ook stil zijn. Sterkte kan ook zijn: blijven rechtstaan terwijl niemand ziet hoeveel het kost.
Ik ben niet gemaakt om hard te worden. Ik ben gemaakt om echt te blijven. En dat is soms lastiger dan eender welke pantser.
Ik ben iemand die zich soms een buitenstaander voelt, zelfs in bekende kamers
Sommige plekken voelen bekend, maar niet veilig. Sommige gesprekken voelen vertrouwd, maar toch een beetje eenzaam. Ik kan tussen mensen staan en toch het gevoel hebben dat ik “naast” het moment leef.
Niet omdat ik afstandelijk ben, maar omdat ik vaak al drie stappen verder denk. Omdat ik doorheb wat er niet gezegd wordt. Omdat ik de onderstroom voel, en daar word je niet altijd populair mee.
Ik heb lang gedacht dat dat mijn fout was. Nu denk ik: misschien is het gewoon mijn manier van waarnemen. En misschien moet ik niet kleiner worden om in ruimtes te passen die nooit voor mij op maat waren.
Ik ben ook iemand die opnieuw en opnieuw probeert
Ik kan vallen. Ik kan twijfelen. Ik kan moe zijn.
Maar ik blijf proberen.
Soms heel groots, met plannen en doelen.
Soms heel klein, door gewoon de dag te doen. Opstaan. Verdergaan. Iets afwerken. Iets laten liggen zonder mezelf ervoor te straffen.
Ik ben iemand die altijd wel weer een manier vindt om voort te bewegen, zelfs als het traag is. Zelfs als het niet elegant is. Zelfs als ik ondertussen denk: “waarom is dit allemaal zo zwaar?”
En eerlijk? Dat is misschien één van de puurste dingen aan mij.
Ik ben geen versie. Ik ben een mens.
Ik ben niet alleen mijn rol, mijn verleden, mijn taken, mijn verantwoordelijkheden.
Ik ben ook humor op de verkeerde momenten. Ik ben ook dromen die ik nog niet durf zeggen. Ik ben ook een hart dat soms moe wordt van altijd “sterk” te moeten zijn.
En als je mij vraagt wie ik ben, dan is dit het eerlijkste antwoord dat ik kan geven:
Ik ben iemand die veel voelt, veel draagt, en toch niet stopt met zoeken naar een leven dat lichter mag zijn.