Er is zo’n leugen die elk jaar opnieuw rondgaat, alsof het een kettingbericht is dat niemand durft te verbreken: dat ge op 1 januari ineens anders zijt. Alsof er om middernacht een interne systeem update draait in uw hoofd.
Nieuwe versie: Mens 2.0.
Bugfixes: onzekerheid verwijderd.
Extra functie: altijd uitgerust.
Batterij: permanent 100%.
In werkelijkheid word ik wakker en ben ik nog altijd… mezelf. Met hetzelfde hoofd, dezelfde was, dezelfde gedachten die soms al beginnen babbelen nog voor ik mijn ogen open heb.
En dat is eigenlijk geruststellend.
Want als ik niet plots iemand anders word, moet ik mezelf ook niet bewijzen.
Januari is de maand van “doen alsof”
Iedereen roept: nieuw jaar, nieuwe kansen.
Maar tegelijk zie ik vooral mensen die hun best doen om niet in te storten van vermoeidheid en prikkels.
Januari is die maand waarin ge precies doet alsof ge overzicht hebt, terwijl ge in uw hoofd al drie dingen kwijt zijt:
- Waar ge uw sleutels gelegd hebt.
- Waarom ge naar de keuken zijt gegaan.
- Uw geduld.
En toch.
Ge staat op. Ge doet voort. Ge regelt.
Dat is geen klein ding.
Mijn hoofd is een to-do lijst met gevoelens
Ik heb een soort hersenen die alles tegelijk willen vasthouden.
Planningen, details, kleine zorgen, grote zorgen, en dan ook nog de emotionele rommel die nergens een vaste lade heeft.
Soms lijkt het alsof mijn gedachten in een wachtrij staan.
En elke gedachte is ongeduldig.
En niemand heeft een ticketnummer.
En dan komt er iemand af met: “Ge moet meer ontspannen.”
Alsof ontspanning een knop is.
Alsof ik gewoon “pauze” kan indrukken en mijn brein braaf gaat zitten.
Ik kan dat niet.
Maar ik kan wel leren om mezelf niet meer te straffen omdat ik zo in elkaar zit.
Kleine overwinningen zijn ook overwinningen
Ik heb dit jaar geen zin in grote verklaringen.
Geen manifest.
Geen speeches.
Geen “vanaf nu ga ik elke dag om 5 uur opstaan en mijn leven heruitvinden”.
Ik heb zin in haalbaar.
In menselijk.
In dingen die op het einde van de dag niet voelen als falen.
Zoals:
- Een dag waarin ik niet alles tegelijk probeer te dragen.
- Een “nee” zonder schuldgevoel erachter geplakt.
- Een moment waarop ik mijn schouders bewust laat zakken.
- Een ademhaling die niet enkel functioneel is, maar echt.
Dat zijn geen Instagram-momenten.
Maar dat is wel leven.
De wereld verwacht snelheid, maar ik kies ritme
Ik merk dat ik vaak het gevoel heb dat ik moet bijbenen.
Dat anderen sneller vooruitgaan.
Meer doen.
Beter doen.
Lichter doen.
Maar ik heb geleerd dat tempo niet hetzelfde is als richting.
Soms is traag zijn gewoon: volhouden zonder jezelf kapot te lopen.
Ik wil dit jaar niet winnen van het leven.
Ik wil ermee kunnen samenleven.
Schrijven is mijn manier om te blijven
Wanneer ik schrijf, is het alsof ik mijn hoofd even leegmaak zonder mezelf kwijt te raken.
Alsof ik alles dat rondvliegt eindelijk op papier kan zetten, zodat het niet meer in mijn borstkas moet rondlopen.
Schrijven is voor mij geen versiering.
Het is onderhoud.
Zoals ge een fiets smeert.
Of een deur die anders blijft klemmen.
Ik schrijf niet omdat ik altijd iets moois wil maken.
Ik schrijf omdat ik wil ademen met woorden.
Omdat stilte soms te luid is.
Een simpele belofte
Dit jaar wil ik mezelf minder hard aanpakken.
Niet omdat ik “zielig” ben.
Maar omdat hard zijn niet altijd stoer is.
Soms is hard zijn gewoon: jarenlang overleven zonder pauze.
En ik ben dat een beetje beu.
Dus dit is mijn belofte:
Ik ga blijven proberen.
Ik ga blijven bijleren.
Ik ga blijven opstaan.
Maar ik ga onderweg ook zachter worden voor mezelf, zonder dat ik daarvoor toestemming vraag.
En als januari mij vraagt wie ik ben, dan zeg ik:
Ik ben iemand die niet plots verandert.
Ik ben iemand die blijft.
En dat is al veel.