Er is een soort mens dat zichzelf aankondigt als een waarschuwing. Niet met een bord, maar met een zin.
“Zeg, ik ben gewoon eerlijk hé.”
En dat is meestal het moment waarop ik mij mentaal schrap zet, zoals ge dat doet bij een koude douche die ge zelf gekozen hebt maar nu toch spijt van hebt.
Want “gewoon eerlijk” is zelden eerlijk.
Het is vaak gewoon… bot.
En botheid is geen persoonlijkheid. Dat is een gebrek aan finesse met een ego erbovenop.
Eerlijkheid zonder liefde is geen deugd
Eerlijkheid hoort iets moois te zijn. Iets zuivers.
Maar sommige mensen gebruiken eerlijkheid als een vork om in u te prikken en dan te zeggen dat ge niet zo gevoelig moet doen.
Ze zeggen dingen die pijn doen en kijken dan triomfantelijk, alsof ze net de waarheid hebben uitgevonden.
Maar echte eerlijkheid heeft altijd een bedoeling die groter is dan “ik wil mijn gedacht kwijt”.
Echte eerlijkheid wil iets bouwen.
Niet alleen iets afbreken.
Eerlijk zijn is: “Ik zeg dit omdat ik om u geef.”
Niet: “Ik zeg dit omdat ik graag mijn mening geef.”
De nieuwe sport: kwetsen en dan doen alsof het uw fout is
Er bestaat een heel vreemd mechanisme waarbij mensen u iets hard zeggen en u daarna de verantwoordelijkheid geven voor uw reactie.
“Ge pakt alles te persoonlijk.”
“Ge moet daar tegen kunnen.”
“Ge zijt te emotioneel.”
Alsof gevoelens iets zijn dat ge kunt uitzetten zoals een lamp.
Alsof ge een robot had moeten zijn, maar spijtig genoeg zijt ge per ongeluk mens gebleven.
Ik heb lang gedacht dat ik dan maar “sterker” moest worden.
Dat ik minder moest voelen.
Dat ik mezelf moest afvlakken tot er niets meer bleef om te raken.
Maar dat is geen groei.
Dat is verdwijnen.
Grenzen zijn geen drama, het is onderhoud
Ik ben de laatste jaren meer fan geworden van grenzen.
Niet omdat ik ineens een hard mens ben.
Maar omdat ik gemerkt heb wat er gebeurt als ge geen grenzen hebt: dan wordt ge iemands gratis containerpark.
Dan komt iedereen zijn rommel bij u storten.
Meningen, frustraties, opmerkingen, passief agressieve zinnetjes die zogezegd “maar grapjes” zijn.
En als ge daar iets van zegt, dan zijt gij ineens lastig.
Terwijl gij eigenlijk gewoon… moe zijt.
Grenzen zijn niet de muur tussen mij en de wereld.
Het is de deur.
Ik bepaal wanneer die open gaat.
Het verschil tussen kracht en hardheid
Ik heb vroeger hardheid verward met kracht.
Ik dacht: als ik alles kan slikken zonder iets te zeggen, dan ben ik sterk.
Maar dat is geen kracht.
Dat is u zelf leren wegcijferen tot ge niet meer weet waar ge gebleven zijt.
Kracht is:
-
Nee zeggen zonder u te verdedigen alsof ge een rechtszaak voert.
-
Weggaan uit gesprekken die u kleiner maken.
-
Niet lachen om “grappen” waar ge eigenlijk van krimpt.
-
Zeggen: “Zo praat ge niet tegen mij.”
En ja, dat is spannend.
Omdat ge dan ineens merkt wie u respecteert en wie alleen u verdraagt zolang ge stil zijt.
Mijn nieuwe regel
Mijn nieuwe regel is simpel:
Als uw “eerlijkheid” geen ruimte heeft voor menselijkheid, dan wil ik uw eerlijkheid niet.
Ge moogt eerlijk zijn.
Ge moogt zeggen wat ge denkt.
Maar ge moogt niet doen alsof tact een zwakte is.
Want tact is niet doen alsof.
Tact is weten dat woorden ook een gewicht hebben.
En dat ge dat gewicht niet zomaar op iemand anders zijn borst legt en dan wegwandelt.
Ik kies voor helder
Ik wil geen wereld waarin iedereen elkaar spaart met leugens.
Maar ik wil ook geen wereld waarin iedereen elkaar afsnijdt met “de waarheid”.
Ik kies voor helder.
Voor eerlijk, maar niet wreed.
Voor grenzen, maar niet koud.
Voor praten, maar niet pleasen.
En als iemand mij dan nog eens zegt:
“Ja maar ik ben gewoon eerlijk hé.”
Dan denk ik:
“Goed. Ik ook.”
En ik wandel weg, met mijn rust onder mijn arm.